گمان کنم هرچه سنم بیشتر میشود، خواسته یا ناخواسته –به اختیار یا به جبر- تمایلاتِ ضداجتماعی یا فردگرایانه یا جمعیتگریزانه نهتنها بیشتر در من رشد میکند، بلکه استوارتر میشود. این خصلت در من خلافِ آن چیزیست که در عموم انسانها دیده میشود که با سندارترشدن تمام اندیشههای عاصیِ درونشان فروکش میکند و ابتدا ...

نمایشنامه «محاکمه یهودا در برزخ» را استیون ادلی گوایرگس، نمایشنامهنویس 57 ساله آمریکایی نوشته است. با نام اصلی The Last Days of Judas Iscariot یا «آخرین روزهای یهودای اسخریوطی». این نمایشنامه در سال 2005 منتشر شد و نخستین بار به کارگردانی بازیگر فقید فیلیپ سیمور هافمن، در بیرون برادوی، در همان سال ا...

این یادداشت در روزنامه اعتماد، شماره 5235، 29 خرداد 1401 چاپ شده است. نسخهای که در ادامه میآید نسخۀ کامل یادداشت است که بنا بر ملاحظاتی سروشاخش را برای انتشار چیدهام. بالاخره خواندن یادداشت در وبلاگِ نویسنده باید چیزی افزون داشته باشد دیگر.آیا کتاب هم به سیاهۀ دراز اقلام تجملی افزوده شده است؟اگر کتا...

xa0"آوانگاردی مسکوت در دلِ تاریخ"رمان شب هول یکی دیگر از مغفولماندههای تاریخِ ادبیاتِ ایران است، که هنوز هم در قبالاش غفلت میشود. این غفلت هم ناشی از موقعیتِ تاریخیِ چاپِ رمان، (چاپ در سال 1357 و مص

دومین کتاب هم درآمد!کتاب Sunset Limited یا با عنوان فارسی ایستگاه پایانی، تنها نمایشنامهایست که نویسندهی آمریکایی، کورمک مککارتی نوشته است. او نویسندهی رمانهای پرخواننده و پرتیراژی همچون جاده (

سنگر سکوت نیست، در جنگ با شغال*. دیگر بادِ گندِ معدهی پُرعنِ تاریخ حالبههمزن شدهست، و تاریخ همیشه همهچیز را هضم کرده است. آنچه مسلم است، خالی شدنِ معده است. تفاوتی نمیکند آنکه معده را اشغال کر

xa0سکوتِ آبمیتواند خشکی باشد و فریادِ عطش؛سکوتِ گندممیتواند گرسنگی باشد و غریوِ پیروزمندِ قحط؛همچنان که سکوتِ آفتابxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 ظلمات است ــاما سکوتِ آدمی فقدانِ جهان و خداست:غریو رات

میدانستند دندان برای تبسم نیز هست وتنهابردریدند.□چند دریا اشک میبایدتا در عزای اُردواُردو مُرده بگرییم؟چه مایه نفرت لازم استتا بر این دوزخدوزخ نابکاری بشوریم؟xa0شاملو این شعر را در سال 1363 و در دفتر

xa0نسخه دیجیتالی کتاب شارلوت عنکبوته را میتوانید از سایت طاقچه بخرید.xa0xa0شارلوت عنکبوته را ای.بی. وایت، نویسنده آمریکایی نوشته است و ایمان مختار کار ترجمهاش را سامان داده است. بنده هم دستی ویراستارانهxa0ب

xa0شعری را که در مرداد ماه سال 1394 نوشته بودم، در پنجمین شماره (بهمن 98) مجله وزن دنیا چاپ شده است. این شماره با پرونده ویژه ای درباره شعر و تئوری های شعریxa0رضا براهنی همراه است.xa0xa0xa0متن شعر در صفحه 160 ا

xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 سپیدمویی چندی پیش داستانی برایم نقل کرد. داستانی از پیش از انقلاب. موقعی که مریض شده بود و مجبور بود از یکی از روستاهای همدان به شهر برود تا دکتری پیدا کند. روستایشان پزشک نداشته. در همدان ب

xa0سالهاست از یاد بردهام که 16 اردیبهشت را پیشِ خودم جشن بگیرم. 16 اردیبهشت 1378. روزی که وقتی خودکارِ آبیِ بیکم را روی نخستین برگ از هزاران صفحهی سفیدِ نانوشتهی خاطرهنویسی حرکت دادم، دیگر نتوانستم

xa0قرار بود این یادداشت را در روزنامهی آسیا چاپ کنم (پاییز 1395). نشد! برای روزنامهی دیگری هم فرستادم (سال گذشته). ناماشxa0یادم نیست. از آن هم خبری نشد. پس گفتم بگذارماش همینجا. بلکه کسی از این وبلاگِ

xa0یک زمانی، به همراه دوست و رفیقم ایمان مختار، اندیشهها و طرحهای بزرگی در سر داشتیم. میخواستیم نشست یا انجمن ادبی راه بیندازیم. آدمهای صاحب نام را دعوت کنیم و به قولی حرکتی کنیم. اسم نشست یا دورهمی

رمانِ همسایهها نوشتهی احمد محمود، در ۵۰۲ صفحه برای نخستین بار در سالِ ۱۳۵۳ چاپ شد. آن زمان به خاطرِ اشارههای مستقیماش به نهضتِ ملی شدن نفت و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و احیانا برای رواج و انتشارِ افکار

xa0گَرد است و غبار است و بادخاک است و خار و خراباین سر و این زمینxa0پُر ضمیرها از سیاههی ماچهکفلهاپُر خطیبها از دهانهای سیاهxa0تنهاستکشتِ ماتحت و برداشتِ مهبلِ نونوارکارِ اجتماعِ انزالیانتنهاستقضیب و ک

موجها را از جملهی سختخوانترین رمانها میدانند. رمانی انبوه از توصیفها و تداعیها و اندیشههای عمیقِ نقادانه و در عینِ حال شاعرانه دربارهی زیستن. موجها برای نخستین بار در سال ۱۹۳۱ چاپ شد.xa0ویرج

xa0xa0فیلم تصنیف باستر اسکراگز (The ballad of buster Scruggs) آخرین ساختهی وسترنِ برادرانِ کوئن اثری متفاوت با تمامِ آثارِ کلاسیکِ وسترن است. فیلمی ۶ اپیزودی، که هیچ تمایلی به قصهگویی به سیاقِ اعقابش ند

گمان میکنم زندگی هر روز بیشتر به جنگیدن شباهت برده است. چه بسا از ابتدای تاریخ هم همینگونه بوده باشد! قرار نیست که فاش بگویم. جنگیدن برای ماندن و زندگی کردن. اما امروزهروز، این جنگ بیامان، یکسره و

xa0سالها از پیِ سالها رفتهست، شبنشینیها گذشتهست، گفتوگوها شدهست، بیداریها کشیدهایم و سحرها دیدهایم. کتابها خواندهایم، فیلمها تماشا کردهایم، در جاهایی زیستهایم که تنها مردم پروردهست و سق